Parfavar actualizan o imaxinario gótico e os monstruos da modernidade no seu novo EP, 'Incierto peligro'
O dúo formado por Jon Arias e Javier Castellano endurece o seu son post-punk combinando sintetizadores analóxicos, crudeza instrumental e agudas crónicas sociais
O gótico entendido non como un mero exercicio de nostalxia estética, senón como a ferramenta perfecta para descifrar as pesadelos do presente. Desde esa premisa conceptual parte Incierto peligro, o novo EP de Parfavar. O dúo formado por Jon Arias e Javier Castellano toma o testemuño da gran literatura de terror decimonónica para confeccionar un afiado glosario dos monstruos contemporáneos: da xentrificación urbana e os perigos da hiperconectividade dixital ao avance silencioso da machosfera.
No plano sonoro, este traballo supón un notable punto de inflexión respecto ás súas anteriores entregas, de corte máis próximo aos novos románticos. Animados por Martí Perarnau IV, o proxecto desposúe a súa produción de artificios para rescatar guitarras punzantes e cortantes de herdanza post-punk, ecos dos primeiros Killing Joke e a urxencia rítmica da primeira Ruta valenciana. Todo iso executado de forma absolutamente artesanal: caixas de ritmos disparadas a man e sintetizadores analóxicos que huyen de secuencias pregravadas para buscar unha crudeza orgánica moi na liña de referentes actuais como Depresión Sonora ou Molchat Doma.
O percorrido do EP transita por paisaxes de vértigo constante. Abre coa urxencia contestataria de «Kontuz», un aviso sobre a especulación inmobiliaria que enlaza coa atmosfera cibernética e fantasmal de «Jóvenes ocultos». A tensión escala con «Poder desobediente», un alegato feminista que reivindica a figura histórica da bruxa fronte ao machismo actual a golpe de riffs de glam rock e sintetizadores ochenteros, antes de atopar un respiro na luminosa e mundana «Fantasmogénesis».
Con "Incierto peligro", Parfavar consolidan un discurso propio onde a electrónica crúa e a emoción directa demostran que o mellor terror de trincheira nace, inevitablemente, de mirar cara a cara á realidade máis incómoda.
